Aromaterapia jest formą medycyny alternatywnej, która używa substancji lotnych roślin, znanych jako olejki eteryczne i innych związków aromatycznych w celu zmiany nastroju osoby, funkcji poznawczych lub zapewnienia zdrowia . Skuteczności aromaterapii jest jeszcze do naukowego udowodnienia jednak istnieją dowody, że niektóre olejki eteryczne mogą mieć potencjał terapeutyczny.
Ponieważ niektóre olejki eteryczne, takie jak olejki drzewa herbacianego wykazały swoje antybakteryjne działanie. Sugeruje się także, że mogą one być przydatne w leczeniu chorób zakaźnych. Baza dla skuteczności aromaterapii stosowanej w leczeniu schorzeń pozostaje nadal niska, ze szczególnym niedostatkiem rygorystycznych metodologicznie badań.
Aromaterapia może mieć korzenie w starożytności gdzie stosowano olejki aromatyczne, tworzonych poprzez macerację suszu roślin w tłustym oleju, ogrzewanie i filtrowanie. Wiele z tych oliwek jest opisanych przez Dioscoridesa, wraz z przekonaniami dotyczącymi ich właściwości leczniczych, w jego De Materia Medica, napisanej w pierwszym wieku naszej ery. Destylowane olejki eteryczne są stosowane jako leki od czasu wynalezienia destylacji w XI wieku, kiedy to Avicenna wyizolował olejki eteryczne za pomocą destylacji z parą wodną.
Pojęcie aromaterapii po raz pierwszy pojawiło się w dyskusji niewielkiej liczby europejskich naukowców i lekarzy około 1907 roku. W 1937 roku słowo pierwszy raz ukazało się drukiem w języku francuskim w książce chemika René-Maurice Gattefosse’a - Aromathérapie: Les Huiles Essentielles, Hormones Végétales. Angielska wersja książki została opublikowana w 1993 roku. W 1910 Gattefosse spalił sobie rękę w eksplozji w laboratorium. Rękę objęła gangrena, którą z powodzeniem i celowo, leczono olejekami lawendowymi.
Francuski chirurg Jean Valnet był pionierem zastosowań leczniczych olejków eterycznych, które wykorzystywał jako środki antyseptyczne do leczenia rannych żołnierzy w czasie II wojny światowej.
